Mga Realisto pt 1 (Sources of normativity pt 3)
June 14, 2020
Mga Realisto
ginawa ko to!
Kamusta! Mula sa kahapon na sulat, bumibigay namin ang mga problemas ng boluntarismo. Kahit ang obligasyon ay binigyan ng mas mataas, sa tanong ng normatibidad, yung awtoridad niya ay depende sa aming simbuyo ng damdamin. Kung wala ka nun, wala kang obligasyon (Korsgaard summarizing Hume, 1996). Pero si Butler ay bumigyan ng kontra: itong argumento ay ipinakita na hindi pwede maintindihan ng simpleng isip na awtoridad ay kapangyarihan lamang– moralidad ay depende sa relasyon namin sa isa't isa or sa isa at sa mataas, hindi ng kapangyarihan (Korsgaard on Butler, 1996). Yung point dito ay para kumontra ang isip na galing ng dahilan para kumilos (obligasyon) ay ang aming kalakasan ng damdamin. Ang obligasyon, at ang normatibidad rin, ay talagang 1st person, kaysa kapangyarihan ay 3rd-person o "panlabas" (external).
Ang paglipat dito mula sa mga boluntaristo sa maging realisto ay hinahabi ni Korsgaard para magpaliwanag ng relasyon ng dalawang kampo dito. Yung problema ng boluntaryo ay ang tumugon ng mga realisto. Eh ano ba ang realismo? Yun ba mga bad trip ng pilosopo na sinasabi na "walang kahulugan ang buhay"? Hindi, nihilisto po yan. Yung posisyon ng mga realisto ay parang yung talon ng relihiyoso– normatibidad, awtoridad, obligasyon ay nandiyan na– wag mo nang tumanong. Ganun? Parang yan yung sagot ng maraming napipikon sa mga tanong ng mga pilosopo.
Ganun talaga; nandiyan ang obligasyon sa kalikasan. Meron gawa na natural na mabuti; bakit ka ba tumatanong ng bakit kailangan kami sumunod pa? (Korsgaard, 1996). Inaaminin ni Korsgaard dito na parang tagapagpauna si Clarke, isang realismo, na ina-anticipate ang mga isip ni Kant; yung kapangyarihan ng normatibidad ay galing sa indibidwal na umiisip ng ano ang makatwiran. Pero parang kung sinabi ni Clarke yan, hindi siya isang tunay na realisto (pero hindi niya alam na hindi siya ganyan). Dibale, dibale. Yung posisyon ng realisto na hindi pwede maintindihan ng ano ang galing ng normatibidad o obligasyon; na nandiyan na sa kalikasan; ay ang pangunahin marka ng isang realisto.
Meron isang malakas na argumento galing kay Prichard, isang realisto, na kiniqwote ni Korsgaard: "walang saysay na itatanong ng bakit dapat kaming maging moral. Kung binigyan kita ng isang moral na dahilan– katulad sa "ito ang katungkulan mo"– eh ang sagot ko ay pabilog-bilog, kasi ina-assume mo na na kailangan maging moral. Kung binigyan kita ng isang makasariling dahilan– halimbawa: "mapapasaya ka nito"– eh wala nang may ugnay ang sagot mo" (Korsgaard, 1996, pagsasalin ko). Kung ang tanong ay pwede lang magkakasagot kung pabilog-bilog, eh di meron kaming pinagkakamali dito. Yung konklusyon dito ay yung posisyon ng realisto: walang ugnay sa katibayan ng obligasyon, meron na sa kalitasan ang mga obligasyon (Korsgaard, 1996).
Yung tipong argumento nito ay hindi lamang isang problema ng etikal, ngunit metapisiko rin. Pero magpapaliwanag ko ng itang argumento ni Korsgaard sa susunod ng sulat ko; kailangan ko na mag-aral.
Ganun talaga; nandiyan ang obligasyon sa kalikasan. Meron gawa na natural na mabuti; bakit ka ba tumatanong ng bakit kailangan kami sumunod pa? (Korsgaard, 1996). Inaaminin ni Korsgaard dito na parang tagapagpauna si Clarke, isang realismo, na ina-anticipate ang mga isip ni Kant; yung kapangyarihan ng normatibidad ay galing sa indibidwal na umiisip ng ano ang makatwiran. Pero parang kung sinabi ni Clarke yan, hindi siya isang tunay na realisto (pero hindi niya alam na hindi siya ganyan). Dibale, dibale. Yung posisyon ng realisto na hindi pwede maintindihan ng ano ang galing ng normatibidad o obligasyon; na nandiyan na sa kalikasan; ay ang pangunahin marka ng isang realisto.
Meron isang malakas na argumento galing kay Prichard, isang realisto, na kiniqwote ni Korsgaard: "walang saysay na itatanong ng bakit dapat kaming maging moral. Kung binigyan kita ng isang moral na dahilan– katulad sa "ito ang katungkulan mo"– eh ang sagot ko ay pabilog-bilog, kasi ina-assume mo na na kailangan maging moral. Kung binigyan kita ng isang makasariling dahilan– halimbawa: "mapapasaya ka nito"– eh wala nang may ugnay ang sagot mo" (Korsgaard, 1996, pagsasalin ko). Kung ang tanong ay pwede lang magkakasagot kung pabilog-bilog, eh di meron kaming pinagkakamali dito. Yung konklusyon dito ay yung posisyon ng realisto: walang ugnay sa katibayan ng obligasyon, meron na sa kalitasan ang mga obligasyon (Korsgaard, 1996).
Yung tipong argumento nito ay hindi lamang isang problema ng etikal, ngunit metapisiko rin. Pero magpapaliwanag ko ng itang argumento ni Korsgaard sa susunod ng sulat ko; kailangan ko na mag-aral.
Comments
Post a Comment